Polska polityka, jak sami możemy zauważyć, wiąże się z wieloma emocjami, z tymi dobrymi i tymi złymi. U wielu obserwatorów życia społecznego jest oczkiem w głowie i głównym hobby poza domem i monotonną pracą. Może antagonizować całe rodziny, ale i też jednoczyć. Forma rozrywki, ale i też umartwiania się oraz psucia wspólnego nastroju w domu czy też w szkole. Wieloaspektowe spojrzenie na ten temat pozwala rozgryźć twardy orzech jakim jest sejmowa władza. Marzenie o szybkim zarobku i karierze w blasku fleszy nastoletnich społeczników. Pobudza wyobraźnie nie jednego amatora mocnych wrażeń. Tworzy wiele pytań, czy naprawdę mamy wpływ na to co się dzieje w kraju i na świecie? Może jednak wszystkim tym sterują ludzie z ogromnym międzynarodowym wsparciem, może zachodnie korporacje i koncerny? Te pytania i wiele więcej w dalszej części artykułu.

Idea czy chęć zysku?

Co sprawia, że chcemy żyć społecznie? Powiedzmy sobie szczerze, to chęć angażowania się na rzecz wspólnoty. Ludzie mają potrzebę dobra i robienia pożytecznych rzeczy, przy jednoczesnym rozwijaniu siebie i angażowaniu innych. Samorozwój rozbudza nasze najskrytsze ambicje. Spytacie więc, a co z obywatelskim obowiązkiem? Budzi się w nas w momentach szczególnych, od których zależy dobro naszego kraju czy narodu np. wybory prezydenckie, kryzysy polityczne. To właśnie wtedy mamy bezpośrednią szansę, aby się włączyć do życia publicznego. Możemy w sposób szczególny poczuć, że jesteśmy ważną częścią wspólnoty.

Idea może wiązać się z poświęceniem sporej części prywatności czy wyjścia ze strefy komfortu. Gdy poświęcamy wolny czas, aby promować ideały w które wierzymy, to bardziej z nią jesteśmy związani. Przywiązanie jest kluczowe w rozwoju kariery społeczno-politycznej. Pieniądz to zagrożenie świata społecznych aktywistów. Przeważnie jest głównym motywem deprawującym młode talenty w polityce. Zwęża ich horyzonty i ogranicza wyobraźnię co do zwycięstwa w sporach społecznych. Pozostają wtedy jedynie przy jak największym jednostkowym zysku i jej przyjemnościach, porzucają sprawy wyższe. Pieniądz daje złudne poczucie spełnienia, tworzy statut społeczny, który nie jest zgodny z rzeczywistością. Ludzie stają się puści i nie są w stanie myśleć inaczej niż ci, którzy finansują ich działania. Sprawia to, że biednieją, są bezproduktywni i powielają to co aktualnie może być modne.

Warto wierzyć w to, co się robi

Tak, warto, a nawet i należy wierzyć w to co się robi. Wiara czyni cuda i to jest prawda. Wiara sama w sobie, nie tylko w sferze religijnej, ale i przy tej codziennej pracy pomaga. Jeśli utożsamiamy się i nie wstydzimy ideałów, które wyznajemy to ułatwia to osiąganie celów. Stajemy się śmielsi oraz odważniejsi w tym co głosimy. Nie przejmujemy się aż tak tym co mówią i jak nas nazywają przeciwnicy. Staramy się skupić na zwycięstwie i na osiąganiu zamierzonych celów, wcześniej wyznaczonych. Jest to na pewno prostsze niżeli u osób które powątpiewają lub robią to z przymusu.

Śmiało można wskazać wiele takowych czynników, ale najważniejsze jest to, że utożsamiać się będziemy tylko i jedynie z tym co wzbudza w nas pozytywne emocje. A przy pracy wolontariackiej czyli non profit to kluczowy i najważniejszy element popychający do aktywizmu.

Pieniądz, wiara czy aktywizm?

Owszem te wszystkie hasła można ze sobą połączyć… naprawdę nie gryzą się, ale pod warunkiem, że trwamy w Bogu. Tak dokładnie, nie mylicie się. A już tłumaczę dlaczego bez wiary w Boga tracimy zapał i rezygnujemy z wyznaczonych celów. Jeśli robimy coś co nie jest do końca przyjemne, a pożyteczne, to łatwiejsza szansa na to,  że wpadniemy w apatię. Bez Boga byłoby bardzo ciężko, bo życie ziemskie nie jest łatwe, ani przyjemne. Przecież, nic tak naprawdę nie otwiera naszej wyobraźni jak życie wieczne, którego nie da się opisać słowami, ani zilustrować.

Możemy zboczyć ze ścieżki która zdawać by się mogła najlepsza w ogólnym rozwoju. Częściej lawirujemy między różnymi systemami wartości, jesteśmy niezdecydowani i mało konkretni. Złe rzeczy i grzechy stają światem prawdziwym. Skupiamy się jedynie na krótkotrwałych przyjemnościach. Wiara wtedy odchodzi na dalszy plan, popadamy w rutynę. Robimy maszynowo bezmyślne czynności związane z naszymi obowiązkami.

Idea i aktywizm potrzebują wartości wyższych!

I tutaj mamy remedium na wszystkie problemy współczesnego świata. To co nas odnawia i daje nam siły to chrześcijański system wartości i wiara katolicka. A co za tym idzie? Uniwersalne zasady które można zastosować na każdej płaszczyźnie, w życiu zawodowym, społecznym i prywatnym. Zapytacie się więc co z tego i po co to. A to dlatego, że mamy wtedy ustanowione co mamy robić, a czego nie wypada. Posiadamy ścisły dekalog, mamy do czego się odnieść, jesteśmy ukierunkowani.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bierność, czyli kilka słów o naszej aktywności społecznej 

To wierność i lojalność dodaje sił, hibernuje naszą witalną energię, aby móc się poświęcać sprawom wyższym. Czujemy się wtedy potrzebni i nie musimy szukać inspiracji gdzieś naprawdę daleko, samo przychodzi. Śmiało można powiedzieć, że wtedy stajemy się prawdziwie kreatywni. Trochę jak pierwsi apostołowie, którzy przemierzali świat, aby głosić słowo Boże. Czego możemy się nauczyć z Biblii? Warto być odważnym przy podejmowaniu zadań, nie boimy się odpowiedzialności, jesteśmy liderami. Czerpiemy z nich inspirację. Musimy być jak oni i musimy chcieć zmieniać świat, który nas otacza.

Ciemne strony aktywizmu społecznego

Aktywizm to odpowiedź na nurtujące nas pytania. Wiele dzięki niej możemy zyskać, ale czasami bywa tak, że są to same kłopoty. Spory na płaszczyźnie światopoglądowej wynikają rozbieżnych interesów, sprawa jasna. Może to być banalne, ale jednak nie wszyscy sobie z tego zdają sprawę jak ważna jest to kwestia. I zamiast pomagać, cofamy się i zaprzeczamy swoim celom. Różne potrzeby i te emocjonalne i te materialne, odmienne formy ich spełniania i wiele innych. Mimo to nie  znajdujemy kompromisów i idziemy w zaparte. Chcemy działać społecznie, a mimo to robimy sobie na przekór. Chęć zysku staje się większa niż działalność.

Są to zagadnienia, które kształtują debatę publiczną w kraju.

Przecież ludzie mają inne wizje tego jak ma wyglądać wymarzony świat w którym żyją. Nie od dziś spieramy się o rzeczy mało istotne, o elementy na pierwszy rzut oka bezużyteczne. Mogłoby się zdawać, że aktywność społeczna ma nasze państwo usprawnić. Jest to odwieczne kłamstwo, wierzymy w to, że ludzie bez ideałów potrafią poświęcić się dla ratowania interesów narodowych. Mimo wszystko, trzeba przyznać rację, że większość społeczników nie posiada ideałów, a jedynie działają ze względu na zysk z tego płynący. Dla własnej wygody oddajemy strategiczne kompetencje ludziom co tylko ładnie się wysławiają. Zamiast demokracji tworzy się dziwny ustrój którym władają społecznicy, za zgodą większości.

Marzenia i wyobraźnia. Nie bójmy się tego!

Nasze marzenie odnośnie kształtu miejsca w którym żyjemy, kształtują wyobrażenia narzucone nam przez świat zachodni. Często sobie przypisujemy to, że są to nasze poglądy, jednak ciężko jest to poprzeć. Faktem jest jednak, że chłoniemy to co jest popularne w krajach lepiej rozwiniętych.  Może i to jest wyznacznik ambicji lecz rodzi to w nas bardziej kompleksy niżeli chęć zmian. Zbytnie umartwianie się nad tym, że jesteśmy gorsi sprawia, że chętniej odrzucamy własne wartości, kulturę. Utożsamiamy się z bogatszymi, tymi co teoretycznie są lepsi. Sami zaś nie chcemy nic poprawić tak jakby nic nie dało się odwrócić. Idziemy na łatwiznę, zamiast poprawiać i rozwijać własne, porzucamy to.

_{Tekst powstał w ramach udziału autora w programie stażowym realizowanym przez fundację Instytut Suwerennej.}

_{Grafika: pexels.com}

Artykuł Kilka słów o aktywizmie i pieniądzach pochodzi z serwisu Myśl Suwerenna.

Obszary chronione i trochę więcej…

W Polsce jest wiele form ochrony obszarów szczególnie bogatych w walory przyrodnicze. Powstały one w konkretnym celu i spełniają one swoje podstawowe założenia. Dzięki nim możemy obserwować naturalny kształt środowiska naturalnego. Na przestrzeni lat udało się zachować kształt taki, jaki miały te miejsca zanim pojawił się na nich człowiek. Zwierzęta i zagrożone wyginięciem gatunki dzikiego ptactwa mogą się rozmnażać i bytować w dogodnych do tego warunkach. Jest to niezwykły obraz dla badaczy fauny i flory z całego świata. Na ich podstawie możemy rozwijać narzędzia niezbędne do zachowania ich unikalnego wyglądu, a w efekcie tego tworzą się na turystycznej mapie Polski niezwykle atrakcyjne miejsca pod rozwój zagospodarowania turystycznego.

Miejsca te są znakomite pod rozwój biznesu i popularyzowania turystyki. Może ona przybrać różną formę w zależności od tego, co się na tym terenie znajduje lub jaka historia z nim się wiąże. Turyzm jest częścią eksploracji i propaguje ochronę prawną przyrody, bo to właśnie ona jest często głównym czynnikiem zachęcającym ludzi do odwiedzenia takich terenów.

Przykładów nie trzeba nawet szukać daleko, zobaczmy podlaską kładkę nad rzeką Narew łączącą Śliwno i Waniewo. Usytuowana jest ona w Narwiańskim Parku Narodowym i dzięki temu możemy dokładnie zbadać przyrodniczy charakter regionu. Jest ona jedną z głównych turystycznych perełek województwa, chociaż na przestrzeni wieków pełniła wiele innych znaczących funkcji.

W wieku XV na Narwi istniały trzy mostowe przeprawy: w Surażu, Śliwnie-Waniewie i Tykocinie przebiegał przez ten teren również trakt handlowy łączący Koronę i Litwę, zaś rzeka stanowiła granicę pomiędzy Litwą a ówczesnym Mazowszem.

Tak więc w 1511 roku w miejscu obecnej kładki stał drewniany most, zaś obok wieży widokowej (tam, gdzie obecnie znajduje się duża kępa drzew) – strażnica mostu, zwana Grodziskiem lub Zamczyskiem. Miała ona za zadanie pilnowanie mostu przed pożarem, pobieranie myta oraz de facto ochronę granicy (czyt. na blogu #rzućokiemnaświat).

Kilka kroków przez łąki i rozlewiska

To, co zachwyca nas wszystkich, to niewątpliwie naturalny obraz naszego polskiego środowiska przyrodniczego. Każdy z nas lubi od czasu do czasu odpocząć po środku pustkowia i raczyć się odgłosami śpiewających ptaków. Uspokaja to naszą duszę i choć na chwilę możemy zapomnieć o miejskim zgiełku, wielogodzinnej pracy i stresującej atmosferze dookoła nas. Już od dawna wiadomo, że człowiek potrzebuje obcowania z przyrodą. W taki sposób przynajmniej w wyobraźni możemy wrócić do naszych korzeni. Potęga matki ziemi jest przeolbrzymia i dopiero gdy się z nią spotkamy twarzą w twarz poznajemy jej siłę. Piękny nieskazitelny zapach kwiatów, dzikie rozlewiska porośnięte szuwarami i zielone korony drzew są czymś magicznym w swej naturze. To właśnie to jest od wieków główną inspiracją dla wielu naszych poetów, pisarzy, wieszczów narodowych.

Nasze zmysły się wyostrzają i nabierają większej elastyczności, gdy mają duży komfort psychiczny. Odpoczynek pozytywnie wpływa na nasze siły fizyczne, stajemy się bardziej odporni na wszelkie czynniki zewnętrzne. Ludzkie organizmy nie są często przystosowane do takiego szybkiego trybu w jakim żyjemy teraz. Regeneracja zwiększa naszą sprawność motoryczną i motywację do pracy.

Ekologia a narodowe spojrzenie

Prekursorem myśli ekologicznej był Jan Gwalbert Pawlikowski, członek Ligi Narodowej, który już na początku XX wieku popularyzował ochronę przyrody w naszym kraju. Pionier w swojej dziedzinie i wielka inspiracja dla młodego pokolenia. Tak mało znany, ale jakże zasłużony.

Jak czytamy na portalu zakopanedlaciebie.pl – wprowadzał najnowsze technologie produkcji rolnej, z którymi zapoznał się w trakcie studiów rolniczych w Halle, Wiedniu i Dublanach, wielokrotnie nagradzany za dokonania z dziedziny botaniki i ogrodnictwa. Pawlikowski studiował również geografię, historię oraz historię literatury na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie podjął również studia z zakresu prawa, które kontynuował w Wiedniu (doktoryzował się z tej dziedziny w roku 1885 w Krakowie).

Pawlikowski był człowiekiem wszechstronnie utalentowanym z wieloma zainteresowaniami i pasjami. Z całą pewnością bez obcowania z przyrodą i jego zamiłowania do Tatr nie podjąłby się tak wielu prac naukowych. Jego sumienność i ambicje mogą niejedną osobę zadziwić i wprawić w osłupienie.

Na pewno za jego przełomowe dzieło można wskazać książkę “Kultura a natura”, która znakomicie określa jak powinno się traktować środowisko naturalne. Znacząco popularyzuje myśli na ten temat, możemy dowiedzieć się z niej dlaczego przyroda jest tak ważna w kształtowaniu się kultury, patriotyzmu czy też narodu jako całości. Zawarta tam wiedza jest wskazówką do tego jak prawidłowo postrzegać nasze wspólne dobro. Ukazuje, że przyroda jeszcze nie do końca jest zbadana przez człowieka i wielu jej nie rozumie. Przecież tak mało z nas zdaje sobie sprawę z tego, jak dużą rolę odgrywa w naszym życiu.

Człowiek nowoczesny pochlebia sobie, że odkrył, więcej nawet, że wynalazł przyrodę. Odkryciem bowiem jest odsłonięcie zakrytych dotąd tajemnic, jakiego dokonały nauki przyrodnicze, ale wynalazkiem zużytkowanie przyrody jako źródła nowych, przedtem nieznanych wzruszeń i radości, ułożenia nowego stosunku między przyrodą a człowiekiem. (“Kultura a natura” Jana Gwalberta Pawlikowskiego)

Przyroda niesie za sobą jeszcze wiele do odkrycia. Czasami zdaje nam się, że ujrzeliśmy już wszystko i wystarczająco temat zbadaliśmy. Tak jednak nie jest, największym odkryciem jest odnalezienie nowego zastosowania dla poprzednich odkryć. Jak wiemy jeszcze wiele rzeczy może nas zaskoczyć, a potencjał jaki daje nam matka ziemia jest spory, mamy szerokie pole do popisu. Nauki przyrodnicze są często pomijane, jednak temat ekologii na wielu forach jest poruszany przez prawą i lewą stronę sporów politycznych.

Przyroda nas uczy

Narody od wieków czerpią inspirację z tego, w jakim otoczeniu żyją. Niczym nowym nie jest, że przyczynia się to do ich powstawania, integracji, czy wyboru miejsc zasiedlanych. Przeważnie były to krainy na mapie geograficznej świata łatwe w dostęp do wody pitnej i w urodzajne gleby. Społeczności, którym nie udało się odkryć takiego miejsca, musiały podjąć życie w naprawdę trudnych warunkach. Krainy i trudniejszych warunkach bytowych wytwarzały w człowieku niesamowity instynkt przetrwania. Ludzie tworzyli odmienne narzędzia umożliwiające przetrwanie i zdobycie pożywienia. Przyzwyczajeni do częstych klęsk żywiołowych nie przywiązywali aż tak dużej uwagi do nieurodzajów. Musieli żyć dalej i ku temu dążyli. Nietypowe w innych częściach świata charaktery były często podstawą wielu zwycięstw nad narodami żyjącymi w bardziej sprzyjających warunkach. Znakomitym przykładem tego są ludy zasiedlające góry. Nie ważne w jaki region świata pojedziemy, w każdym miejscu będą oni nad wymiar silni i pokorni. Szanują przyrodę, która ich żywi i ubiera, ale i czują respekt przed jej siłą.

Chronimy przyrodę, ale dlaczego nie praktykujemy?

Wiedza, którą każdy wynosi z domu, podstawowe zachowania, o których każdy powinien pamiętać. Nawyk segregowania śmieci wyrabia się już u małych dzieci. Szkoda, że częściej się o tym mówi, niż na co dzień praktykuje. Przecież powinno to być normalne i naturalne. Jednak gdy odwiedzimy dowolny las, widzimy ogromne wysypiska śmieci. Z jakiego to może wynikać powodu? Naszym zdaniem odpowiedź jest bardzo prosta. Otóż główną przyczyną jest właśnie lenistwo.

A przecież powinniśmy pamiętać o tym, że ziemia na której żyjemy to również spuścizna naszych ojców. Oni przelewali krew za to byśmy mogli żyć zdrowo i cieszyć się pięknem które było ich motywacją do walki za Ojczyznę. Na tej podstawie powstawały niezliczone poematy, motyw polskiej przyrody na malarskich płótnach przewija się niezliczoną ilość razy. Romantyzowanie na ten temat objawia się nawet w ludowych powiedzeniach i legendach. Możemy sobie przez to lepiej wyobrazić co nas łączy z naszym krajem, z naszą krainą.

⇒ CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szolc: Bierność, czyli kilka słów o naszej aktywności społecznej ⇐

Dlatego dbajmy o naszą polską ziemię. Jak widzimy temat jest bardzo szeroki i ochrona przyrody przewija się przez wiele motywów naukowych, jest podstawą patriotyzmu i jednym z głównych czynników narodowotwórczych. Nie chcemy przecież zaprzepaścić tak wielkiego bogactwa z tak potężnym potencjałem.

Tekst powstał w ramach udziału autora w programie stażowym realizowanym przez fundację Instytut Suwerennej.

[Grafika: pexels.com]

Artykuł Przyroda, ekologia a patriotyczne spojrzenie pochodzi z serwisu Myśl Suwerenna.

Emocje i te dobre i te złe motywują każdego z nas do podejmowania konkretnych aktywności społecznych, tak zresztą jest od wieków w momentach od których zależy nasze życie czy powodzenie kariery zawodowej. Ludzka fizjologia i zachodzące w organizmie zmiany determinują do tego, aby chronić własne życie, powstawanie stresu to efekt wysiłku jaki wkładamy w ich obronę, a jego pochodne zmuszają do szybkiej reakcji. Kontrola tego zjawiska nie jest łatwym wyzwaniem i wymaga regularnej pracy oraz samodyscypliny. Śmiałe twierdzenie, prawda? A dlaczego, tego dowiecie się już zaraz.

Zastanawiają was pewnie pierwsze linijki artykułu i dlaczego są takie ważne

Uczucia jakie odczuwamy w danej sytuacji determinują nasze zachowanie do wychodzenia z własnej strefy komfortu, im one są silniejsze tym nasza reakcja jest skrajniejsza w zależności od tego czy jesteśmy źli czy szczęśliwi. Tak bardzo przecież nasz polski naród w swej historii opiera się na emocjach. To właśnie one były przyczynkiem wielkich zrywów niepodległościowych jak i upadku pod wpływem nieodpowiedzialnych rządów. Może i w szkole tego zbytnio nie tłumaczą, ale to my “Jesteśmy stanowczo społeczeństwem od święta, czy – jak kto woli – od chwil nadzwyczajnych i wyjątkowych.” (Zygmunt Balicki).

Jak mówi jedno z popularnych powiedzeń – z kim się zadajesz taki sam się stajesz – dlatego tak ważne jest obcowanie z odpowiednimi ludźmi, to właśnie najbliższe otoczenie ma na nas największy wpływ socjalizacyjny. Osoby z którymi przebywamy na co dzień i w jakich warunkach mamy możliwość żyć, często są głównymi czynnikiem tworzącym nasz charakter, my sami wytaczamy kierunek w jakim podążamy, według Balickiego „Przodownicy są przeniknięci uczuciem społecznym swej klasy, budzą w innych podobne uczucia i pociągają je niemi za sobą w kierunku pewnych postępków i działań (…) Uczucie, towarzyszące funkcjom społeczeństwa, a więc jego organizacji w stanie ruchu, jest motorem tych funkcji, zaczynem duchowym tej organizacji, jest więc na wskroś uczuciem, i to uczuciem czynnym”.

Fałszywa rzeczywistość

Dzisiejszą rzeczywistość najlepiej opisuje hasło o nazwie “blue pill”. Niebieska pigułka symboliką nawiązuje do fabuły filmu Matrix. Pokolenie millenialsów przyzwyczajone do nowinek technologicznych XXI wieku nie jest przygotowane do samodzielnego życia, ponieważ wszystko jest im podawane na tacy i bez większego wysiłku dostają to, czego chcą – nie są przygotowani na odmowę i ewentualną porażkę. Stworzono im sztuczny świat zwycięzców, gdzie każdy bez wyjątku osiąga sukces. Wmówiono, że w dostatku może żyć każdy i każdemu należy dostatek zapewnić. Nie chcą się starać jeśli mogłoby to wymagać wytrwałości i determinacji. Szybko się poddają i nie walczą do końca, charakteryzuje ich słomiany zapał. Zamykają się w bańkach medialnych stworzonych przez wielkie koncerny informacji publicznych. W historii naszego narodu jeszcze nigdy nie było tak dostatnich i wygodnych czasów, gdzie byśmy byli wolni od wszelkich plag, wojen i głodu. Dostaliśmy niebywałą okazję od naszych przodków, aby w nieograniczony sposób się rozwijać i czerpać z tego przyjemność.

Więc czym jest tak naprawdę „blue  pill”?

Choć hasło nie jest jeszcze dobrze znane w naszym kraju to za oceanem dość szeroko wdziera się do mowy potocznej, a nawet kształtuje dyskusję publiczną. Nie ma co się oszukiwać, że pewne zjawiska przychodzą z pewnym opóźnieniem do Polskiego społeczeństwa. Tendencja jednak jest taka sama. Idealizujemy rzeczywistość lub romantyzujemy zjawiska patologiczne pod wpływem mody lub nacisku medialnego.

⇒ CZYTAJ RÓWNIEŻ: Szolc: Bierność, czyli kilka słów o naszej aktywności społecznej ⇐

Świat jest cudownym miejscem, nie ma w nim zła, problemów. Życie jest cudowne i kolorowe, nikt nikogo nie wykorzystuje. Społeczeństwo dba o każdą jednostkę, nikt nie jest dyskryminowany. Każdy znajdzie swoją miłość, nikt nie będzie samotny. Mężczyźni nie mają żadnych problemów. Kobiety są dobre, nie czynią zła, kochają prawdziwą miłością, nigdy nie zdradzają mężczyzn. Kobiety patrzą tylko na dobre serce, charakter i osobowość. Kobiety chcą mężczyzn romantyków. Człowiek nie ma nic wspólnego ze zwierzętami, psychologia ewolucyjna to wymysł, hipergamia nie istnieje – czytamy na jednym z portali internetowych.

Mogłoby się zdawać, że takie sielankowe życie będzie tylko i wyłącznie zaczątkiem wielkich dziejowych odkryć. Niestety tak nie jest i długo tak nie będzie. Człowiek pozbawiony bodźców popychających go do takich posunięć staje się bierny. Jego umysł się ogranicza i nie jest w stanie poszerzyć swojej wyobraźni jeśli świat jest już idealny. Brak celów i wyzwań sprawia, że stoimy w miejscu, a nawet cofamy się w rozwoju cywilizacyjnym. Co najgorsze wymyślamy coraz to nowe problemy i zamiast zmieniać to co złe, niszczymy wszystko co dobre. Brak wyobraźni uniemożliwia nam odkrycia. Stajemy się podatni na potknięcia i bardziej wrażliwi na żywioły które nas wcześniej jako człowieka hartowały.

“Blue Pill jest odzwierciedleniem nieświadomego życia większości ludzi, braku zrozumienia płci, braku zrozumienia mechanizmów dobierania się w pary, czy tego jak pary funkcjonują. Ot przemawia pustymi truizmami, czy stereotypami, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością i nie gwarantują skuteczności. Blue Pill jest do bólu politycznie poprawny i konformistyczny. Mówi to co społecznie akceptowalne, nie wnika głębiej, nie kwestionuje.” (https://swiadomosc-zwiazkow.pl/red-pill-blue-pill-black-pill/czytamy na jednej ze stron internetowych)

Ograniczamy się do tego co widzimy

Żyjemy w zupełnej nieświadomości i nie chcemy myśleć inaczej jak to co jest podawane w social mediach. Jest to wielkim zagrożeniem dla nas wszystkich. Najgorsze dla rodzin, które mniej się angażują w wychowywanie własnych dzieci jest to, że rolę opiekuna w ich domu przejmują media. Dzieci chłoną informacje nad wymiar poprawną politycznie, która jest oprawiona w propagandę nie odcinającą się od czerpania inspiracji z marksizmu. Rozbija to hierarchię społeczną narodu i dezorganizuje więzi kształtujące się przez wieki na naszym kontynencie. Możemy dostrzec własnymi oczyma tworzenie się społeczeństwa egoistów myślących jedynie o sobie, nie zdolnych do jakiegokolwiek sprzeciwu i poświęcenia sprawom wyższym. Ufają tym co głośniej i wyraźniej głoszą idee w środkach masowego przekazu. Sprzeciwiają się tylko w sytuacji gdy temat zostanie podniesiony przez największe stacje telewizyjne i portale internetowe. Podporządkowujemy się wirtualnemu światu, który przecież jest pozbawiony ludzkich odruchów, odrzucamy tym samym logikę.

Niezrozumienie świata nas alienuje

To, że tak długo dajemy się okłamywać sprawia, że alienujemy się od społeczeństwa. Otaczając się jednostkami nie utożsamiającymi się z żadną formą przynależności nie możemy odnaleźć wspólnego języka. Bierzemy z nich przykład i tak jak oni tacy sami się stajemy. Brakuje nam zainteresowań, które by pozwoliły rozwinąć myślenie na temat wspólnoty i na to co ona daje. Jesteśmy podatni na zdanie ludzi, którzy słowa ładniej ubiorą w pozytywne emocje. Nie możemy się dogadać, jeśli coś jest przeciwne temu co usłyszeliśmy, a z problemami pozostajemy sami. Nic nas nie łączy i pomimo tego, że mówimy o prawach człowieka to tak naprawdę z czystego serca nie jesteśmy nic sami zrobić. Są to jedynie puste slogany, które pełnią formę wykrzyknika mającego za zadanie zwrócić na nas uwagę. Robimy rzeczy dobre jedynie na pokaz, aby uspokoić nasze sumienie. W taki sposób staramy się wybić z tłumu, nie dając nic od siebie w zamian.

“W naszym społeczeństwie współczesnym nader szczupła jest garstka ludzi, która w ogóle stawia sobie jakiekolwiek zagad­nienia etyczne i dąży do umiejętnego ich rozwiązania.” – Zygmunt Balicki

Tekst powstał w ramach udziału autora w programie stażowym realizowanym przez fundację Instytut Suwerennej.

[Grafika: pixabay.com]

Artykuł Iluzja młodych millenialsów a filozofia Blue Pill’u pochodzi z serwisu Myśl Suwerenna.

Zanim zdefiniujemy czym jest “narodowa bierność” to najpierw musimy przekonać naszych czytelników do tego, dlaczego warto być aktywnym społecznie. 

Słowem wstępu, zaczynając temat jakże rozległy w swym rozumieniu podejmijmy polemikę nad tym kto się zwie aktywistą. Człowiek przecież zna wiele terminów wiążących się z tym hasłem i często ocenia jedynie przez pryzmat własnych emocji. A jednak przeważnie rozumiane jest źle lub niewłaściwie i podpina się pod to wiele przerysowanych teorii. Żyjemy w czasach, w których słowa jak nigdy dotąd swoje znaczenie zmieniają. Więc nie trudno jest pomylić się w opisywaniu zjawisk i wiążących się z tym skutków. Biorąc pod uwagę fakt, że często określają się tak działacze lewicowi to w środowiskach konserwatywnych została już przypięta łatka.  Naturalnie kojarzy się przecież z partiami politycznymi i stowarzyszeniami o charakterze progresywno-liberalnym. Jednak tak być nie musi, bo aktywista to człowiek należący do jakiegoś aktywu i biorący czynny udział w jego pracach. Możemy też jednocześnie tak określić bardzo aktywnego członka jakiejś organizacji.  

Jesteśmy częścią zmian 

Działacz, inaczej aktywista, swoją pracą daje świadectwo innym rodakom, że warto pomagać, że warto się udzielać. Ci ludzie często są pierwszym źródłem informacji dla przeciętnego obywatela, bo najgłośniej swoje ideały głoszą. Pracują oddolnie i niejednokrotnie robią to całymi dniami bez chęci zysku. Ich motywacją do podejmowania wyzwań są ideały które mu przyświecają oraz towarzyszące ideologie. Potrafią zaryzykować całe życie prywatne, aby zrealizować cele statutowe swoich organizacji. Wiara jest czynnikiem napędowym każdego aktywisty, który mozolną pracą u podstaw tworzy życie społeczne dookoła siebie. 

Praca u podstaw hartuje społeczników i uczy młodych ludzi jak radzić sobie z życiowymi problemami. Działalność opisywana jest wielokrotnie jako “krew, pot i łzy”, ale przecież tak być nie musi.  Aktywista podczas swojej służby nawiązuje setki kontaktów z różnymi ludźmi ze swoich matczynych środowisk. Jest kontaktem i przekaźnikiem emocji, które uważa za słuszne. Emocje jakie mu wtórują przeważnie określają to jaki charakter przybierze jego teraźniejsza działalność. Motywują one do nauki i do poznawania otaczającego go świata, wzbudzają zaciekawienie. A to, że jest członkiem jakiegoś wolontariatu to posiada większą potrzebę odpychają go do aktywizmu. Najlepszym czynnikiem wpływającym na to zjawisko są właśnie efekty jego mozolnej harówki. Każdy człowiek przecież oczekuje tego aby jego zaangażowanie było doceniane. Unaocznia to aktywistom ich realny wpływ na świat i że nie poświęcają oni swojego czasu na marne.  

Znajomi nas motywują i uatrakcyjniają działalność 

Każdy z nas posiada potrzebę przynależności do jakiejś wspólnoty oraz przebywania z ludźmi o podobnym temperamencie i poglądach. Czujemy się wtedy bezpiecznie, oraz posiadamy lepsze samopoczucie. W gronie wyselekcjonowanych ludzi możemy się realizować na wymarzonych przez nas polach. Takie środowisko jest zdrowsze dla naszego samopoczucia i komfortu psychicznego. Pozwala nam to spożytkować więcej energii na działalność non-profit. W takich warunkach kreatywność pączkuje w innowacyjne pomysły. Dzięki nim tworzą się nowe narzędzia do komunikowania się z sympatykami i zacieśniania więzi w organizacjach. Zaangażowanie wyniesione z wolontariatów jest niewątpliwie bardzo atrakcyjne w oczach przyszłych pracodawców. Stajemy się liderami w różniących się od siebie kręgach społecznych. Dajemy świadectwo, że jesteśmy silni i możemy poświęcić się określonej sprawie. Lojalność wobec ideałów uczy nas, że wartości są spoiwem wspólnoty. 

Wszystko pięknie i ładnie i tyle jest plusów w tym wszystkim, ale dlaczego nie chcemy się udzielać?  

Odpowiedź jest bardzo prosta, po prostu boimy się wyjść poza własną strefę komfortu. Jesteśmy wychowywani w mylnym przekonaniu, że nie warto ryzykować, a lepiej się cieszyć z tego co jest. Nie podejmujemy się wyzwań, stoimy w miejscu i czekamy na to kiedy ktoś coś za nas zrobi. Podążamy wytartymi ścieżkami i nie staramy się odkrywać nowych ciekawszych rozwiązań. Pozostajemy często przy starej formule i dobrze nam znanej maksymie o “świętym spokoju”. Nie chcemy podejmować trudu, bo boimy się, że stracimy już to co mamy. Pogarsza to jeszcze sytuacja w momencie gdy sprzyjają ku temu odpowiednie warunki, aby ktoś nas wyręczył w konkretnym obowiązku. Nie ma nic gorszego właśnie jak polegać na innych, nie dając nic w zamian od samego siebie. To właśnie w taki sposób popadamy w społeczną apatię. 

Czytaj również: Szolc: Podróże, patriotyzm a tożsamość narodowa

Konsumpcjonizm i era uzależnień od dopaminowych zastrzyków nie sprzyja poświęcaniu się wyższym ideałom. Pokolenie millenialsów jest święcie przekonane, że wszystko zostało zrobione, aby było dobrze i nic więcej nie da się wnieść w rozwój łacińskiej cywilizacji. Żyją w stagnacji przeglądając godzinami social media i żywiąc się fast foodami. Nie znają ciężkiej pracy, bo zostali wychowani w dobrobycie i luksusie danym przez rodziców, którzy ciężko na to pracowali. Są pokoleniem najbardziej podatnym na manipulację medialną jak i całą socjotechnikę. Nie posiadają wzorców oraz autorytetów, bo wiara katolicka została skutecznie wyniesiona z życia publicznego. Jak żadne inne pokolenie nie posiadają instynktu samozachowawczego ślepo ufając tym, których największym osiągnięciem życiowym są zasięgi na Instagramie. 

Popadamy w bierność, a nasz świat nie staje się lepszy. Skutkiem takiego podejścia jest właśnie stagnacja, bo nie rozwijamy się. Niechęć do oddolnej pracy jest tak wielka, że na samą myśl niektórym przechodzą dreszcze. Wolimy żyć spokojnie bez jakiegokolwiek własnego wkładu, a podejmujemy się pracy tylko w momencie gdy jest odpowiednia gratyfikacja. Ten materializm wypacza podejście do życia społecznego i postrzegania go przez młodych ludzi. Nieograniczone źródła informacji tworzą bańkę medialną, która uniemożliwia zweryfikowanie źródeł. Co tworzy często zakłamaną rzeczywistość i odstrasza od aktywizmu na rzecz lokalnej społeczności. Jesteśmy pokoleniem, które tak często wypowiada się na tematy specjalistyczne bez odpowiedniej znajomości literatury i obycia edukacyjnego.  

Czas na zmiany! Bądźmy przykładem jak iść przez życie 

Jak widzimy, aktywizm to bardzo pożyteczna rzecz i niesie za sobą wiele pozytywów. Mogliśmy się przekonać, że terminologia została w dużej mierze przejęta przez opcje lewicowo – liberalne. A mimo to jesteśmy przekonani, że ten zwrot najlepiej opisuje nadaktywność wiążącą się z działalnością społeczną. Jako działacze często wkładamy w nią nad wymiar dużo serca i wysiłku bez chęci zysku. Staliśmy się fenomenem w świecie popkultury przejętej przez ogólnospołeczny materializm i jednostkowy egoizm.  

Są mimo wszystko takie żywioły, które swoją aurą odstraszają innych od działalności. Narzekactwo tych ludzi  pochłania ich cały wolny czas, jest wymówką aby nic nie zrobić. Usprawiedliwienia są częścią życia prywatnego takich osobników. Są mało atrakcyjni i nie potrafią zarazić innych energią oraz kreatywnością. Mówiąc wprost są dywersantami świata aktywistów, niszczą środowiska od samego środka. 

Zanim zaczniemy zmieniać świat to zacznijmy wpierw od samych siebie i naszych charakterów. Musimy wreszcie powiedzieć sobie jasno, że pieniądze nie są zawsze najważniejsze przy realizacji celów, a zapał i chęć do działania. Musimy nauczyć się weryfikować źródła informacyjne i nauczyć się odpowiednio reagować na zachodzące zmiany w naszym społeczeństwie. Nasz naród i wiążące się z nimi wartości, kultura i historia są bardzo ważne w kształtowaniu się świadomości młodych Polaków. 

Tekst powstał w ramach udziału autora w programie stażowym realizowanym przez fundację Instytut Suwerennej.

[Grafika: Członkowie Stronnictwa Narodowego podczas pogrzebu Romana Dmowskiego. Warszawa 1939 r., autor nieznany, lic. CC]

Artykuł Bierność, czyli kilka słów o naszej aktywności społecznej pochodzi z serwisu Myśl Suwerenna.

Od sierpnia granicę polsko-białoruską forsuje wiele tysięcy mężczyzn z Bliskiego Wschodu, a Straż Graniczna dwoi się i troi, aby zatrzymać napływ nielegalnej imigracji. Sytuacja staje się patowa, a politycy i aktywiści lewicowi dolewają oliwy do ognia podgrzewając kryzys przy granicy. Jeszcze nie tak dawno poseł Sterczewski uciekał Straży Granicznej, aby w nielegalny sposób dostarczyć rzeczy koczującym uchodźcom w Usnarzu Górnym. Ten wybryk otarł się niemalże o międzynarodowy skandal. Przy każdej możliwej okazji mainstreamowe media produkują chwytliwe tytuły i raczą odbiorców propagandą Aleksandra Łukaszenki. Wszystko to tworzy postapokaliptyczny klimat jaki możemy ujrzeć w dowolnej książce science fiction.

Wizja wojny i kolejnego konfliktu straszy mieszkańców przygranicznych wsi. Jedni mieszkańcy biorą wolne od pracy, aby pilnować domostw, drudzy zaś robią zapasy na długie chłodne jesienne dni. Coś co było jeszcze do niedawna tylko strasznym snem staje się być realną obawą. Słyszane w lasach wystrzały z broni palnej potęgują tylko negatywne uczucia i utwierdzają ludzi w tym, że sytuacja się pogarsza. Wojska, które się przemieszczają przez małe podlaskie wsie malują z dnia na dzień obraz pełen grozy i niepewności.

Rzeczniczka SG Ppor. Anna Michalska podczas konferencji prasowej przekazała, że na granicy pełni służbę 2.5 tys. żołnierzy. Zapewniła, że planowane jest wzmocnienie obsady. Nie podała jak liczne będzie dodatkowe wsparcie ze strony wojska. „Jesteśmy w kontakcie z Ministerstwem Obrony Narodowej” – czytamy w PAP

Prawdziwe oblicze wojny hybrydowej jaką prowadzi Aleksander Łukaszenka za naszą wschodnią granicą pokazuje, że nie jesteśmy gotowi na bezpośrednie starcie. Łączy on w tym celu działania cybernetyczne, oraz przygraniczny terroryzm, aby wywrzeć polityczną presję na władzach polskich. Pod wieloma aspektami jego taktyka sprawia wrażenie przemyślanej strategii wymierzonej w nasz kraj. Zachodnie sankcje oraz całkowite uzależnienie od pieniędzy z Moskwy owocują tylko eskalacją konfliktu między zwaśnionymi stronami tych dwóch słowiańskich narodów. Federacja Rosyjska nie odda przecież kolejnej strefy wpływów w naszym regionie, a jest to idealny moment do tego aby status quo podtrzymać.

Opinia publiczna zdaje się być starannie podzielona w tym temacie, co tylko ułatwia grę na emocjach zwykłych obywateli. Słynne dzieci z Michałowa, o których w mediach mogliśmy ostatnio usłyszeć, zmiękczają serca naszych rodaków. Liczne wypadki w podlaskich lasach i przypadkowa śmierć przybyszów z Bliskiego Wschodu tworzą virale, które ciężko w internecie zatrzymać. Z drugiej zaś strony widzimy masy imigrantów coraz to bardziej zdeterminowanych do tego, aby przedostać się z Białorusi do Polski. Niszczone są przez nich graniczne zasieki, atakowani są funkcjonariusze służb mundurowych, a o pościgach za przemytnikami możemy usłyszeć prawie codziennie. Jest to dla Rzeczypospolitej prawdziwy sprawdzian z suwerenności i gotowości do odpierania ataków.

Przypomnijmy – od 2 września w przygranicznym pasie z Białorusią w 183 miejscowościach woj. podlaskiego i lubelskiego obowiązuje stan wyjątkowy. Został on wprowadzony na 30 dni na mocy rozporządzenia prezydenta Andrzeja Dudy, wydanego na wniosek Rady Ministrów. Sejm zgodził się również na przedłużenie stanu wyjątkowego o 60 dni na części obszaru województw podlaskiego i lubelskiego, przy granicy z Białorusią – czytamy (PAP – Straż Graniczna: w koczowisku koło Usnarza Górnego nie ma już migrantów | Polska Agencja Prasowa SA (pap.pl)).

Mierzymy się z problemami o których nikt do tej pory nawet nie myślał, a które zdawały się być odległym zmartwieniem. Przez lata każdy z nas był przecież przekonany, że do nas ta fala nie dojdzie, bo w Polsce nic atrakcyjnego nie ma. Jednak jak możemy zauważyć wielu się myliło, a kryzys migracyjny dotarł i do wschodniej Europy. Mimo to niewiele zrobiono poza obietnicami wyborczymi, aby od 2015 roku nasz kraj zabezpieczyć. Zostawiliśmy tylko pole do działania dla wszelkiej maści politycznych cyników. Wielu prominentnych polityków z przeciwnych sobie frakcji tasowało się miesiącami na dobroduszność. Jednak jak praktyka pokazuje opozycja do tego czasu nie była skora pomagać, a mijają lata. Wymieniali się stanowiskami ze swoimi przeciwnikami parlamentarnymi, wygrażali sobie nawzajem, aby tylko pozyskać głosy wyborców. Organizowali w Polsce wiece i huczne wystąpienia, wykrzykiwali hasła wprost nawołujące do przyjęcia “uchodźców”. Żaden z bliskowschodnich turystów nie ujrzał tej pomocy od brukselskich komisarzy i Donalda Tuska.

Każdy podczas kampanii wyborczej przybierał maskę i na kilka tygodni diametralnie się zmieniał zgodnie z zaleceniami partii politycznych i ich liderów. Pokazywane byłe ckliwe obrazki biednych wyziębionych i zmęczonych ludzi. W jednej chwili każdy stawał się kochającym pobożnym chrześcijaninem i wzorowym katolikiem. Jednak ich uśmiech autentyczny był tylko gdy przychodziło do pokazania się przed kamerą. Nikt nie chciał nawet pamiętać o tych sprawach, aż do momentu kolejnego napływu migrantów do Unii Europejskiej. Kryzysy migracyjne w Unii Europejskiej były tylko narzędziem w rękach progresywnych biurokratów, aby móc cały czas dzierżyć władzę.

Sytuacja jaka ma miejsce w pasie przygranicznym to odpowiedni moment do tego, aby polski patriotyzm na nowo się obudził. Nie możemy być przecież letnimi społecznikami, którzy wychodzą na ulicę jedynie w momencie wielkich niepodległościowych zrywów. Stajemy w obliczu wyboru czy chcemy się spokojnie przyglądać, czy świat na bieżąco dookoła siebie zmieniać. Ze smutkiem jednak patrzymy jak wielu prawych rodaków ten kluczowy fakt ignoruje.

Możemy zobaczyć na udostępnionym na Twitterze nagraniu przez opozycyjny białoruski serwis informacyjny NEXTA. Zamaskowane osoby na granicy z Polską niszczą umocnienia graniczne. Czytamy – „Nowe nagranie z granicy białorusko-polskiej. Wśród migrantów jest niezidentyfikowany człowiek z jasnożółtym kapturem i w maseczce. Wszystko byłoby zrozumiałe, gdyby nie to, że nie wygląda on w ogóle jak migrant” – napisał NEXTA (NEXTA na Twitterze: „New video from the border of #Belarus and #Poland Among migrants there is unknown man with a bright yellow hood and mask. And everything would be fine, except he doesn’t look like a migrant. What do you think, which Belarusian agency commits an act of international terrorism?🤔 https://t.co/XRaZGCiAli” / Twitter)

Obnaża to po raz kolejny stan polskiego ducha i pokazuje jak słabo jesteśmy zorganizowani jako naród. A przecież jeszcze w 2015 roku zwaliśmy się “bastionem Europy” i “ostoją chrześcijaństwa”. W jednej chwili możemy dostrzec tylko jak bierni w tak kluczowych tematach jesteśmy, że wszystko to jest mitem. Słowa wypowiedziane publicznie i pisane przez konserwatystów w internecie powinny być urzeczywistniane. Musimy być katolikami aktywnymi, którzy nie boją się podejmować wyzwań. Jednak rzeczywistość jest brutalna i pokazuje, że częściej za patrona obieramy święty spokój.

Czas wreszcie uderzyć się w pierś i głośno powiedzieć, że… nie umiemy w pełni bronić interesów naszego państwa i argumentujemy to tym, że ktoś inny za nas to zrobi. Nasza postawa wobec nadciągających katastrof jest naprawdę niepokojąca i nie napawa optymizmem. Jeśli przystaniemy przy tak biernej pozycji to nasze miasta w niedługim czasie będą wyglądać jak te w Grecji, a nawet gorzej. Tylko silna i zaktywizowana wspólnota jest w stanie odeprzeć kolejne grupy napływających do nas imigrantów. Brak odpowiednio głośnego oburzenia utwierdza jedynie totalną opozycję w tym, że są bezkarni.

[Grafika: pixabay.com]

Artykuł Kryzys migracyjny skutkiem wojny hybrydowej pochodzi z serwisu Myśl Suwerenna.

XXI wiek to taki moment w historii świata kiedy masowy transport przechodzi swój szczyt świetności. Jak dobrze wiemy jeszcze nigdy człowiek nie miał tak łatwej możliwości, aby móc przemieszczać się z punktu A do punktu B. Możemy przekraczać granice państwa w kilka godzin i jeszcze tego samego dnia być na drugim końcu świata i spowrotem. Pokonanie tysięcy kilometrów nie przyprawia nas o zmęczenie, a w przerwie między stacjami można wypić drogą włoską kawę lub wypić dobre niemieckie piwo. Rodzi to wiele zagrożeń w postaci masowej imigracji lub wyludniania się całych połaci terenów. Turyści bywają nieznośni, a klimat spokojnej mieściny może zniknąć w kilka chwil i stracić swój naturalny urok i zamienić się w turystyczne targowisko chińskimi bibelotami.

Są plusy i minusy masowej turystyki, ale to właśnie podróże poszerzają nasze horyzonty na temat otaczającego nas świata. Sprawia to, że jesteśmy bardziej przywiązani do ziemi ojczystej, odkrywamy wcześniej nam nieznane regiony Polski. Dostrzegamy w sposób naoczny piękno, które od wiek wieków inspirowało wielkich narodowych artystów aby móc wychwalać naszą ojczyznę. Od zawsze turystyka była częścią nauki i tak też jest i teraz. Świetnie wkomponowują się w tą narrację słowa Adama Mickiewicza z jego przełomowej książki “Pana Tadeusza” – Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie. Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie. Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.

Zadajemy sobie więc pytanie kim jesteśmy i co tutaj robimy, a kim możemy być w przyszłości. Pozytywny zachwyt przyrodniczymi perełkami, zachwyt dziełami kultury, historiami które wiążą się z nowo odwiedzanymi miejscami zawsze ma gdzieś swą wewnętrzną genezę. Nie musimy daleko nawet wyruszać, aby zobaczyć czym jest Polska i dlaczego ją tak kochamy, wystarczy że choć na chwilę pojedziemy poza wielkie miasto. Jeśli mamy poczuć coś więcej do tej krainy to musimy najpierw zobaczyć co darzymy sympatią, dotknąć i ocenić w myślach krajobraz narodowy. Możemy śmiało napisać, że jest co kochać w Polsce, że jest wiele rzeczy które przyciągają swym wdziękiem, a o których tak mało jeszcze wiemy.

Człowiek iście patriotycznie ukształtowany podróżuje, aby nie tyle co odpocząć, a żeby poznać własne pochodzenie. Pielgrzymką patriotyczną można nazwać każdy wypad w konkretne miejsca związane z kształtowaniem się narodowego bytu na ziemiach polskich. Jadąc w celu rozpoznania bieżącej sytuacji politycznej, ekonomicznej, czy językowej w porównaniu do wieków minionych. Każde odwiedzone miejsce może pełnić formę rozpoznania, dostarcza nowych cennych informacji, jest niczym encyklopedia na bibliotecznej półce. Możemy się przekonać na własnej skórze jak tradycyjny element polski został przez ostanie lata osłabiony lub wyparty przez kulturę masową.

Szczególnie naszą wyobraźnie pobudza sam Białystok i województwo podlaskie o pięknej wielowiekowej kulturze, a o którą to dbają właśnie lokalni mieszkańcy. Województwo w obecnej formie znamy ze współczesnych map dopiero po roku 1999 gdy w życie weszła reforma administracyjna. W skład którego weszło łącznie województwo białostockie, łomżyńskie i suwalskie. Od tego czasu do dzisiaj standard życia mieszkańców Podlasia wielokrotnie się poprawił, a szutrowe drogi po generalnym remoncie stały się przejezdne. Wreszcie możemy mówić o regionie nie odbiegającym infrastrukturalnie od innych części Polski, bez zbędnych podziałów na Polskę A i B.

Znany jest nam wszystkim wielowiekowy wpływ na ten region kultury polskiej, ruskiej, litewskiej. Trwałe ślady pozostawili tutaj też Tatarzy mający cały czas w Bohonikach i Kruszynianach swoje miejsca kultu. Te wszystkie elementy składające się w jedną unikalną całość tworzą doskonały fundament każdej patriotycznej eksploracji terenów.

Podlasie pokryte przydrożnymi krzyżami i małymi kapliczkami

Region podlaski jest usiany krzyżami i nie da się tego nie dostrzec, jest to nieodłączny element każdej małej i większej wsi. Często pełniły lub nadal pełnią bardzo ważną rolę w życiu lokalnej społeczności. Przypominają nam o tym, że czasy pokoju trwają od niedawna, a nasi przodkowie mierzyli się z głodem, chorobami i najróżniejszymi żywiołami. Swoiste pomniki są ostoją chrześcijaństwa, ale i też rozdzielają prawosławne i katolickie miejscowości w pasie przygranicznym. Mogą nam przypominać o wiejskiej przeszłości części białostockich dzielnic. Są małe i nie przystosowane do szybkości dzisiejszego świata przez co tak często w pośpiechu umykają naszej uwadze. Kiedyś każdy spoglądał i chwile na modlitwę przekazywał, rzucały się w oczy i nietrudno było o tych charakterystycznych elementach zapomnieć. Mimo tak diametralnie różnych czasów jakie mamy teraz to tylko dzięki lokalnym mieszkańcom i ich wysiłku wiele z tych krzyży i kapliczek pozostało, a projektanci osiedli starannie wkomponowują element w nowopowstałe blokowisko.

O tym co buduje naszą tożsamość, a przez innych jest wyszydzane

Podlasie to nie jest jedynie region porośnięty w wyłączności bujnymi lasami i tylko bogaty w unikalne walory przyrodnicze kraina, lecz także wielowiekowa tradycja obróbki drewna. Przykładem tego są kolorowe i bogato zdobione domostwa czyli tzw. Kraina otwartych okiennic, które raczą nas swoim widokiem podczas przejażdżki przez większość małych wsi oddalonych od centrów takich miast jak Białystok czy Suwałki. Każdy element zdobień niesie za sobą odniesienie do lokalnych wierzeń, tradycji i odrobinę oryginalności, artyzmu pojedynczych mieszkańców.

Wytworzenie się odrębnej zabudowy niż w innych regionach polski wynika właśnie z przenikania się kultury polskiej – białoruskiej – litewskiej. Różnice wypływają właśnie z etnicznego pochodzenia mieszkańców tych ziem, od wieków determinowały lokalne społeczności, aby dbać o odrębność domostw. Cała zabudowa jest starannie dopasowana do warunków środowiska naturalnego, a barwy w dużej mierze są dobierane naturalnie (występujących typowo w regionie).

Miejsca które nam wszystkim zapadły w pamięć

Jest w naszym regionie wiele takich miejsc o których pamiętać warto, a nawet trzeba, bo tak wiele znaczą dla mieszkających tutaj ludzi. Często są to miejsca związane z wielkimi bitwami czy wojennym terrorem lub z kultem religijnym i bogate w objawienia. To wszystko buduje przywiązanie mieszkańców do swojego naturalnego otoczenia, że tak chętnie wracają myślami do rodzinnych stron. Emocjonalna więź podtrzymywana wiekami stała się spoiwem mieszkańców zamieszkujących te tereny. Do takich miejsc z całą pewnością możemy zaliczyć Świętą Wodę w Wasilkowie, czy sanktuarium w Grabarce darzone wielkim kultem przez wiernych prawosławia. Nie możemy zapomnieć o “polskich Termopilach” czyli o bitwie pod Wizną, gdzie swoją krew przelewali polscy żołnierze podczas kampani wrześniowej w 1939 roku. Walka była tak nierówna, heroizm kapitana stworzył symbol regiony z jego własnej osoby – Myśmy tu nie przyszli po cudze, walczymy o swoje, musimy wytrwać – mówił kpt. Raginis do swoich żołnierzy.

Turystyka, podróże i patriotyzm są nieodłącznym elementem każdego świadomego mieszkańca Polski. Idźmy wszyscy z myślą „Należy podróżować, by się czegoś nauczyć” – Mark Twain. W pierwszej kolejność zaczynajmy podróż od rodzimej ojczyzny, a zwłaszcza od lokalnych terenów na których się wychowaliśmy. Dopiero wtedy dowiemy się dlaczego bycie Polakiem jest takie dumne i piękne w swojej osobie.

[Grafika: jeden z bogato zdobionych drewnianych domów; Autor: SilverTree, lic. CC]

Artykuł Podróże, patriotyzm a tożsamość narodowa pochodzi z serwisu Myśl Suwerenna.